Histeryczna reakcja polskiej prasy i nacjonalizm polskiego systemu "sprawiedliwości" usprawiedliwieniem dla bezprawia - tak można streścić kolejny artykuł na temat na temat rzekomej "ucieczki" z "opresyjnego kraju" kolejnej Polki z "polskim" dzieckiem.

Nikt w tym artykule nie zatroszczył się o normalną rzetelność dziennikarską. Liczy się przede wszystkim to, że Polacy udowodnią tym okropnym Niemcom, że się nie dadzą. Mało ważna jest praworządność, proponowane bezprawie. Liczy się to, że ..."Nie oddamy polskiego dziecka".

Czy rzeczywiście polskiego?

Póki co, połowa tego dziecka genetycznie należy do Niemiec. Oczywiście, zaślepione feministki i ich obrońcy (n.p. Mirosław Koźmin) są intelektualnie zbyt leniwi by wnikać w takie "szczegóły". Hej, w tym wypadku nie ważne są nawet tak wzniosłe konwencje jak "Konwencja Praw Dziecka" i jej postanowienia, które zabraniają międzynarodowym uprowadzeniom dzieci NAWET przez rodziców. Hej, nie wspomnę już nawet o tak egzotycznej prawie jaką może być dla niedoinformowanego redaktora, Konwencja Haska w sprawach Nielegalnego Uprowadzania lub przetrzymywania dzieci za granicą -hej nie spodziewajmy się cudów! Przecież "specjaliści" od prawa, zadecydowali, że ani ratyfikowane konwencje, ani prawo unijne w Polsce są jedynie zapiskiem na papierze i ewentualną ciekawostką prawniczą, na temat której można się zapoznać dla zabicia czasu podczas "wycieczki" do ubikacji.

Jak można zauważyć, bardzo trudno jest znaleźć jakichkolwiek informacji na temat uprowadzeń dzieci przez jednego z rodziców w polskich środkach masowego przekazu. Nie oznacza to jednak, że zjawisko to nie istnieje. Nie tylko, że nie istnieje, ale zaczyna nabierać charakteru epidemii.

Oczywiście poza bardzo nielicznymi wyjątkami, zjawisko to jest tolerowane przez sądy, prokuratury i przede wszystkim przez ustawodawców Polski.

Organy policji są z reguły bezsilne w egzekwowaniu postanowień sądu, gdyż prawo zezwala (ja twierdzę - zachęca) do łamania podstawego prawa dziecka do dostępu do obojga rodziców.

Zachęcam do odwiedzenia i przeczytania artykułów oraz materiałów w języku angielskim tej strony internetowej. Z ich treści można przekonać się, że tego okrutnego aktu samowoli dopuszczają się zarówno ojcowie jak i matki. Mam nadzieję, że dziennikarze odwiedzający moją stronę (wiem, że tu bywacie) zainteresują się tym tematem.

Oddam córkę do domu dziecka. Wrócę po nią, jak tylko zarobię w Londynie - polscy rodzice coraz częściej przychodzą z takimi propozycjami do placówek opiekuńczych

Europejski Trybunał Praw Człowieka skazał Polskę za "brak staranności" i "nieuwzględnienie prawa do poszanowania życia rodzinnego" skarżącego Norwega, którego rozwiedziona żona-Polka uprowadziła troje ich dzieci, choć to jemu sąd przyznał opiekę nad nimi.

Trybunał uznał, że w wypadku skarżącego H. N. został naruszony artykuł 8. i artykuł 6. par. 1 Konwencji Praw Człowieka i przyznał skarżącemu 10 tys. euro za szkody moralne i 12 tys. euro na pokrycie poniesionych kosztów.